FB
FB
YT

Leczenie bruksizmu


Leczenie bruksizmu


Parafunkcje należą do zaburzeń czynnościowych narządu żucia. Określa się je jako utrwalone odruchy warunkowe mięśni żwaczy lub mięśni jamy ustnej, często jednych i drugich łącznie, które nie pełnią funkcji fizjologicznych tj. żucia, połykania, mowy, ziewania, kichania i kaszlu. Parafunkcje te występują zarówno w dzień, jak i w nocy, często nieświadomie. Wyzwalane są w związku z nadmierną czynnością mięśni żucia i ich zwiększonym napięciem. Miejscem wyzwolenia parafunkcji jest układ limbiczny, odpowiedzialny za stan emocjonalny człowieka. Narastające stany napięć emocjonalnych i nerwowych są tłumione w podświadomości i brak ich rozładowania powoduje, że znajdują ujście podczas snu, pracy lub w innych sytuacjach kiedy nasza świadomość kontroli zanika. Wówczas wyzwalają się nieuświadomione czynności zastępcze – parafunkcje.

Bruksizm jest parafunkcją zwarciową i polega na nawykowym, niekontrolowanym zaciskaniu zębów oraz zgrzytaniu zębami. Uwarunkowany jest czynnością mięśni żucia. Objawy bruksizmu częściej pojawiają się w nocy, ale mogą występować także w dzień. Aktywność mięśni w czasie snu jest wzmożona w porównaniu do czynności mięśni obserwowanej w czasie dowolnych ruchów ciągu dnia. Dotyczy to osób w każdym przedziale wiekowym.

Bruksizm jest następstwem połączonych czynników psychicznych i zgryzowych . Zaliczamy do nich: napięcie psychiczne, nerwowe lub emocjonalne, zwiększone napięcie w mięśniach narządu żucia, miejscowe zaburzenia w narządzie żucia, takie jak wady zgryzu, braki zębowe, bądź węzły urazowe.

W powstawaniu bruksizmu wymienia się istotną rolę czynników psychicznych – agorafobii u mężczyzn oraz nadmiernej wrażliwości na stres u kobiet. Podkreśla się, że w powstawaniu bruksizmu istotną rolę odgrywa osobowość lękowa lub osobowość bardzo ambitna i nastawiona na sukces.

Objawy bruksizmu z reguły są niezauważalne, a osoba dotknięta tą chorobą wszelkie niepra-widłowości zauważa dopiero przy wystąpieniu silnego bólu.

Objawy bruksizmu obejmują: objawy ogólnoustrojowe, objawy ze strony mięśni twarzy i mięśni obręczy barkowej oraz objawy ze strony jamy ustnej.


Wśród niepokojących objawów możemy wytypować trzy główne grupy:

Każdy pacjent z bruksizmem powinien być traktowany indywidualnie ze względu na częste współwystępowanie tego zaburzenia w różnych jednostkach chorobowych. Istotna wydaje się analiza chorób współtowarzyszących pod kątem nasilenia objawów bruksizmu. Wczesna diagnostyka i leczenie bruksizmu zapobiega ujawnianiu się lub nasileniu schorzeń układu stomatognatycznego. Nieleczony, utrwalony bruksizm wywołuje poważne zaburzenia w układzie stomatognatycznym.